De sociale zekerheid is er voor u. Maar voor hoelang nog? Het systeem van sociale zekerheid dat eerst werd opgezet als dijk tegen het communisme en later als systeem van sociale verzekering (ook en vooral voor mensen die dit anders niet zouden kunnen betalen), is vandaag de dag uitgegroeid tot een wanstaltig gedrocht, dat een grote hypotheek dreigt te leggen op de welvaart van verschillende toekomstige generaties.

Het pensioensysteem is hier een van de duidelijkste voorbeelden van. Toen Bismarck als eerste een dergelijk systeem op poten zette was de pensioengerechtigde leeftijd 70 jaar, bij een levensverwachting van 48 jaar. Hoewel dit misschien ook een scheeftrekking was, is de slinger vandaag de dag volledig doorgeslagen naar de andere kant. De pensioengerechtigde leeftijd ligt in Belgie sinds de jaren 50 op 65 jaar. De levensverwachting was in 1950 echter wel 63 voor mannen en 67 voor vrouwen, tegen respectievelijk 77 en 82,7 in 2006. Bovendien zijn er nog er nog andere cijfers die veel alarmerender zijn.

Samen met een verlaagde nataliteit leidt deze stijgende levensverwachting tot een drastische wijziging van de bevolkingspiramide: de verhouding 65-plussers t.o.v. actieve bevolking zal de komende jaren uitgebreid toenemen (in 1970 onderhielden 100 actieven 44 inactieven, dit zal in 2030 bij ongewijzigd beleid evolueren naar 150 inactieven voor 100 actieven). Het probleem is de omschakeling van een kapitalisatiesysteem naar een repartitiesysteem in jaren '50 en '60. Met andere woorden: de pensioenen moeten betaald worden met geïnde belastingen bij de actieve beroepsbevolking. Dit systeem werkt bij een groeiende economie en stijgende actieve bevolking zoals in deze jaren '50 en '60, maar heeft in de huidige omstandigheden meer weg van een piramidespel, waarvoor de modale burger allang achter slot en grendel zou gezet zijn.

Bovendien ligt de werkelijke pensioenleeftijd veel lager dan de eerder genoemde 65 jaar (namelijk rond de 58 jaar), betreden steeds meer mensen steeds later de arbeidsmarkt en zijn een derde van de momenteel uitgekeerde pensioenen gelijkgestelde pensioenjaren. Lees: jaren die meetellen voor de pensioenopbouw waarvoor men in werkelijkheid nooit gewerkt heeft. Allemaal zaken die mee bijdragen tot de steeds groter wordende onbetaalbaarheid van het systeem.

Veel oplossingen zijn er niet. Of men moet de inkomsten verhogen, of men moet de uitgaven zien te drukken. Het eerste zal bijzonder moeilijk zijn: de belastingsdruk in België is nu al zeer hoog (bijna de helft van ons BBP). Voorts zullen deze hoge belastingen vooral deze mensen 'wegjagen' die het meest zullen kunnen bijdragen tot de oplossing: hoog opgeleiden zijn namelijk sociaal veel mobieler. De oplossing zal dus vooral van het tweede moeten komen. Er zijn enkele voor de hand liggende oplossingen. Schaf het systeem van de brugpensioenen af. Beperk het repartitiegedeelte zo veel mogelijk ten voordele van (private) kapitalisatiesystemen en individuele spaarmogelijkheden. Maak een einde aan het idee dat een overheid de werknemer oplegt wanneer hij moet stoppen met werken en de fetisj van de wettelijke pensioenleeftijd: laat elke werknemer a rato van het aantal jaren dat hij effectief werkt een pensioen opbouwen. Wil men een lange loopbaan hebben? Dan kan men een hoger pensioen opbouwen. Wil men liever vroeger stoppen met werken? Dan moet men tevreden zijn met een lager pensioen. De werknemer kan hier ook beslissen flexibel met zijn loopbaan om te springen: wil men het een periode wat rustiger aan doen, dan draagt men tijdens deze periode minder bij tot zijn uiteindelijke pensioen.

Dit zijn maar enkele oplossingen waar de meeste politici al maanden of jaren de mond vol van hebben, maar die nog steeds niet tot uitvoering zijn gekomen. Daarom heren en dames politici, vragen wij u met aandrang om te handelen. Liever gisteren dan vandaag, liever vandaag dan morgen, maar in ieder geval voor het te laat is! Wij zijn zeker bereid om mee te werken aan een oplossing, maar ook hier zullen de lasten verdeeld moeten worden. Alvast bedankt!

De jongeren,
De toekomst.

Le système de sécurité sociale est là pour vous. Mais pour combien de temps encore? Le système de sécurité sociale qui fut, tout d'abord, établi comme rempart contre le communisme et ensuite comme système d'assurance sociale est devenu, au jour d'aujourd'hui, un appareil monstrueux et léthargique qui risque d'hypothéquer les chances des générations futures.

Le système des pensions en est un exemple cirant. Lorsque Bismarck mis en place, en premier, un tel système, l'age de la pension était fixé à 70 ans à un moment où l'espérance de vie était de 48 ans! En ce qui concerne la Belgique, depuis les années 50, l'age de la pension est fixé à 65 ans. Il faut néanmoins se rappeler qu'en 1950,  l'espérance de vie était de 63 ans pour les hommes et 67 ans pour les femmes contre respectivement 77 et 82,7 en 2006. De plus, d'autres chiffres sont encore plus alarmants.

Conjointement à une baisse de la natalité, l'augmentation de l'espérance de vie   a mené à une évolution drastique de la pyramide de la population : la proportion des plus de 65 ans contre la population active augmentera significativement ces prochaines années. ( en 1970, 100 actifs soutenaient 44 inactifs. Sans changement du projet politique, ceci évoluera vers 150 inactifs pour 100 actifs en 2030. ) Le problème trouve son origine dans le changement, opéré pendant les années 50 et 60, d'un système de capitalisation vers un système de répartition. En d'autres termes : les pensions doivent être payées par les impôts collectés auprès de la population active. Ce système fonctionne quand l'économie est florissante et quand la population active augmente,  comme c'était le cas dans les années 50 et 60, mais ressemble plus, dans les conditions actuelles, à un système pyramidal pour lequel un citoyen lamda se serait retrouvé derrières les barreaux depuis bien longtemps

De plus, non seulement l'age réel du départ à la retraite est bien plus bas que les 65 ans cités avant ( il se trouve plutôt autour des 58 ans ) mais les gens entrent de plus en plus tard sur le marché du travail et un tiers des pensions actuellement payées le sont sur base d'années équivalentes de pensions.. Comprenez : des années qui sont ajoutées au calcul de la pension alors que les gens n'ont pas travaillé durant ces années là. Toutes ces données ajoutent à la difficulté de financer notre système actuel des pensions.

Il n'y a pas beaucoup de solutions. Soit on augmente les revenus, soit on diminue les dépenses. La première option semble difficile à réaliser : la pression fiscale en Belgique atteint déjà des sommets ( presque la moitié de notre PIB ). De plus, une augmentation des impôts aura pour effet de faire fuir ceux qui sauront aider à trouver une solution : les diplômés de l'enseignement supérieur. La solution se trouvera donc dans la deuxième option. Certaines mesures paraissent logiques. Supprimer le système des pré-pensions. Restreindre le volet de répartition en faveur des systèmes ( privés )de capitalisation et de pensions privées. Mettre fin à l'idée que c'est à l'état de dicter à un employé quand il doit s'arrêter de travailler de même que mettre fin au dogme de l'age légal de pension : laissons l'employé construire sa pension basé sur le nombre d'années qu'il a travaillé. Veut-on travailler plus longtemps? On pourra constituer une pension plus élevée. Veut-on arrêter de travailler plus tôt? On devra se contenter d'une pension plus basse. L'employé pourra, de ce fait, être flexible dans son parcours professionnel : s'il veut travailler moins pendant une période déterminée, il contribuera moins à sa pension pendant cette période.

Ce ne sont que quelques unes des solutions que nous entendons régulièrement exprimées par les hommes et femmes politiques sans jamais voir les paroles suivies d'actes. C'est pourquoi, mesdames et messieurs décideurs politiques, nous vous demandons avec insistance d'agir. Plutôt hier qu'aujourd'hui et plutôt aujourd'hui que demain. Agissez avant qu'il ne soit trop tard! Nous sommes prêts à faire partie de la solution mais ici aussi, les charges devront être partagées!

La Jeunesse, l'Avenir